جشن ها و اعیاد

جشن میانه پاییز

جشن میانه پاییز
سفیر گردش - زرتشتیان بر این باورند که در این هنگام ( گاهَنبار اَیاثْرِم ​)که برابر با آغاز سرماست، خداوند نباتات را آفرید، پس به شکرانه ی این نعمت بزرگ باید همه با هم زن و مرد و پیر و جوان، غنی و فقیر دور هم جمع شوند
  بزرگنمایی:

سفیر گردش - زرتشتیان بر این باورند که در این هنگام (گاهَنبار اَیاثْرِم) که برابر با آغاز سرماست، خداوند نباتات را آفرید، پس به شکرانه ی این نعمت بزرگ باید همه با هم زن و مرد و پیر و جوان، غنی و فقیر دور هم جمع شوند و جشنی مذهبی را برپا دارند. جشنی که پایه و اساسش، همدلی و نیکی است و شرکت در آن وظیفه دینی هر زرتشتی بوده؛ ابتدای مراسم با خواندن دعا و نیایش و شکرگزاری می باشد و در انتها دستگیری از نیازمندان. حضور جشن هایی این چنین، سبب همدلی و نزدیکی مردم می شد و تفاوت ها را از میان برمی داشت.

جشن میانه پاییز در کرمانشاه

امروز این مراسم مانند گذشته برگزار نمی شود و تنها در تالارهای عمومی یا خانه زرتشتی های عزیز به ادای این جشن می پردازندمردم کرمانشاه همچنان این مراسم را به پا می دارند و در جشن خود دعا خوانده و غذای را می پزند.

هنگام این گاهنبار از روز اشتاد ایزد تا روز انارام ایزد از ماه مهر (ماه مهر هفتمین ماه تابستان بر طبق گاهنامه ایران باستان می باشد) برابر با ۲۰ تا ۲۵ مهر ماه است. نام این گاهان بار از واژه اوستایی “ایاسریمه” گرفته شده است . یعنی آغاز سرما، و زمان برگزاری آن در زندگی کشاورزی و دامپروری هنگامی است که گله های گوسفند از چراگاه های تابستانی به محل زمستانی خود باز می گردند. در باور سنتی زرتشتیان، گاهنبار ایاسرم گاه هنگامی است که خداوند گیاهان را آفریده است.

میانه پاییز

این گاهنبار نیز اکنون همانند گاهنبارهای چهره های دیگر و با همان شیوه در خانه و یا تالارهای عمومی برگزار می شود. بطور کلی عنصر دینی این جشن ها خواندن “جشن”  (Jashan) و نیایش است که موبدان انجام می دهند و حاضرین در جشن (Jashan) دست یکدیگر را می گیرند و همازور (هم پیمان، هم باور، هم اندیش) می شوند زیرا، پیروزی و کامیابی در یگانگی و همازوری است به ویژه در گذشته تحمل در برابر بلایای طبیعی، خشکسالی، سیل، زلزله، طوفان و مانند آن تنها با همازوری و پشتیبانی از یکدیگر شدنی بود. شرکت در مراسم گاهنبار وظیفه دینی برای همه بود؛ هزینه آن را همه داوطلبانه و هر کس به اندازه درآمد و تواناییش می داد ولی همه به یک اندازه در آن “هم بهره” می شدند.

عنصر اجتماعی این جشن ها در این بود که همه زرتشتیان، زن و مرد، پیر و جوان و کودک، فقیر و غنی، ارباب و رعیت، همه یکسان در آن شرکت می کردند و در یک جا گرد می آمدند از یک سفره و از یک غذا می خوردند و این امر باعث همبستگی بیشتر اجتماعی می شد.

علاوه بر این در پایان این مراسم آن چه از خوردنی باقی مانده بود به خانه افراد بینوا و نیازمند فرستاده می شد و این جزئی از “نیکوکاری و دهش” است که در دین زرتشتی ستوده و سفارش شده است.


نظرات شما